Εξαιρετική ανάλυση, Στέφανε! Μακάρι περισσότεροι άνθρωποι να « έγραφαν » για τέτοιο περιεχόμενο. Αυτό που περιγράφεις ως "αναισθητοποίηση και παθητικότητα" είναι η τέλεια ψηφιακή μετουσίωση του "Τελευταίου Ανθρώπου" του Νίτσε: ενός πλάσματος που έχει ανταλλάξει το δέος και την πνευματική προσπάθεια με την ασφάλεια και την αλγοριθμική άνεση.
Ως σπουδαστής σύνθεσης, βλέπω καθημερινά αυτό το "vibe coding" να μεταφέρεται στη μουσική. Όταν ο αλγόριθμος αφαιρεί το αισθητικό ρίσκο (αυτό που ονομάζω ηχοχρωματική εντροπία), η μουσική παύει να είναι τέχνη και γίνεται "ακουστικό παυσίπονο".
Το πιο ειρωνικό; Πρόσφατα, μια ανάλυσή μου για αυτό ακριβώς το θέμα έγινε viral στο Reddit (14.000 views), και η πιο συνηθισμένη επίθεση που δέχτηκα ήταν ότι το κείμενό μου είναι "AI slop". Φαίνεται πως στην οικονομία της προσοχής, όταν κάποιος καταθέτει δομημένη σκέψη και hyperfocus, το σύστημα τον βαφτίζει "μηχανή" επειδή έχει ξεχάσει πώς μοιάζει η ανθρώπινη προσπάθεια.
Ευχαριστούμε που κρατάτε το "Κοσμικό Λάτε" ως ένα οχυρό ενάντια στην ευκολία. Είναι μια πράξη αντίστασης που μας αφορά όλους.
Με μεγάλη χαρά , ακολουθεί το κείμενο αυτούσιο όπως ακριβώς το έγραψα / δημοσίευσα στο Reddit :
Γιατί η σύγχρονη ποπ μας μετατρέπει στον «Τελευταίο Άνθρωπο» του Νίτσε;
Καλησπέρα και καλό Σαββατοκύριακο. Ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη για το πώς η μουσική σήμερα, μέσα από τους αλγορίθμους και την τυποποίηση, μας αφαιρεί την υπαρξιακή ελευθερία.
Ο Νίτσε προειδοποιούσε για τον «Τελευταίο Άνθρωπο» – εκείνο το ον που αναζητά μόνο την άνεση και την ασφάλεια. Μήπως οι αλγόριθμοι που «προτείνουν» πάντα το ίδιο ηχόχρωμα είναι η ηχητική επένδυση αυτού του ανθρώπου; Όταν η βιομηχανία χρησιμοποιεί Big Data για να εξαλείψει το αισθητικό ρίσκο, στην πραγματικότητα εξαλείφει την ίδια την ελευθερία της επιλογής μας.
Σύμφωνα με τον Σαρτρ, η ύπαρξη προηγείται της ουσίας και ο άνθρωπος είναι «καταδικασμένος να είναι ελεύθερος». Όμως, η μουσική παραγωγή του 2025 μας εγκλωβίζει σε μια «Κακή Πίστη» (Mauvaise Foi), όπου καταναλώνουμε παθητικά ό,τι ο αλγόριθμος έχει αποφασίσει για εμάς, πιστεύοντας ψευδώς ότι είναι δική μας επιλογή. Η έλλειψη «ηχοχρωματικής εντροπίας» είναι η ηχητική απόδειξη του μηδενισμού: όλα είναι ίδια, όλα είναι προβλέψιμα.
Θα χαρώ πολύ να ακούσω τις απόψεις σας για το αν νιώθετε κι εσείς αυτή την «ακουστική κόπωση» από την επανάληψη.
Στέφανε συγχαρητήρια για την ανάλυση. Είναι πράγμα λυπηρό που ένα τόσο σημαντικό, δυναμικό εργαλείο για τη ζωή των ανθρώπων, χρησιμοποιείται κατ' αυτό τον τρόπο. Όχι για γνώσεις, για πνευματική τέρψη, αλλά για ανοησίες. Άτομα βυθισμένα σε έναν κόσμο άυλο. Όπως έχω γράψει και σε ένα ποίημα μου: Δεν πέθαναν/γιατί δεν έζησαν
Εξαιρετική ανάλυση, Στέφανε! Μακάρι περισσότεροι άνθρωποι να « έγραφαν » για τέτοιο περιεχόμενο. Αυτό που περιγράφεις ως "αναισθητοποίηση και παθητικότητα" είναι η τέλεια ψηφιακή μετουσίωση του "Τελευταίου Ανθρώπου" του Νίτσε: ενός πλάσματος που έχει ανταλλάξει το δέος και την πνευματική προσπάθεια με την ασφάλεια και την αλγοριθμική άνεση.
Ως σπουδαστής σύνθεσης, βλέπω καθημερινά αυτό το "vibe coding" να μεταφέρεται στη μουσική. Όταν ο αλγόριθμος αφαιρεί το αισθητικό ρίσκο (αυτό που ονομάζω ηχοχρωματική εντροπία), η μουσική παύει να είναι τέχνη και γίνεται "ακουστικό παυσίπονο".
Το πιο ειρωνικό; Πρόσφατα, μια ανάλυσή μου για αυτό ακριβώς το θέμα έγινε viral στο Reddit (14.000 views), και η πιο συνηθισμένη επίθεση που δέχτηκα ήταν ότι το κείμενό μου είναι "AI slop". Φαίνεται πως στην οικονομία της προσοχής, όταν κάποιος καταθέτει δομημένη σκέψη και hyperfocus, το σύστημα τον βαφτίζει "μηχανή" επειδή έχει ξεχάσει πώς μοιάζει η ανθρώπινη προσπάθεια.
Ευχαριστούμε που κρατάτε το "Κοσμικό Λάτε" ως ένα οχυρό ενάντια στην ευκολία. Είναι μια πράξη αντίστασης που μας αφορά όλους.
Βάλε αν θέλεις εδώ την ανάλυσή σου!
Με μεγάλη χαρά , ακολουθεί το κείμενο αυτούσιο όπως ακριβώς το έγραψα / δημοσίευσα στο Reddit :
Γιατί η σύγχρονη ποπ μας μετατρέπει στον «Τελευταίο Άνθρωπο» του Νίτσε;
Καλησπέρα και καλό Σαββατοκύριακο. Ήθελα να μοιραστώ μια σκέψη για το πώς η μουσική σήμερα, μέσα από τους αλγορίθμους και την τυποποίηση, μας αφαιρεί την υπαρξιακή ελευθερία.
Ο Νίτσε προειδοποιούσε για τον «Τελευταίο Άνθρωπο» – εκείνο το ον που αναζητά μόνο την άνεση και την ασφάλεια. Μήπως οι αλγόριθμοι που «προτείνουν» πάντα το ίδιο ηχόχρωμα είναι η ηχητική επένδυση αυτού του ανθρώπου; Όταν η βιομηχανία χρησιμοποιεί Big Data για να εξαλείψει το αισθητικό ρίσκο, στην πραγματικότητα εξαλείφει την ίδια την ελευθερία της επιλογής μας.
Σύμφωνα με τον Σαρτρ, η ύπαρξη προηγείται της ουσίας και ο άνθρωπος είναι «καταδικασμένος να είναι ελεύθερος». Όμως, η μουσική παραγωγή του 2025 μας εγκλωβίζει σε μια «Κακή Πίστη» (Mauvaise Foi), όπου καταναλώνουμε παθητικά ό,τι ο αλγόριθμος έχει αποφασίσει για εμάς, πιστεύοντας ψευδώς ότι είναι δική μας επιλογή. Η έλλειψη «ηχοχρωματικής εντροπίας» είναι η ηχητική απόδειξη του μηδενισμού: όλα είναι ίδια, όλα είναι προβλέψιμα.
Θα χαρώ πολύ να ακούσω τις απόψεις σας για το αν νιώθετε κι εσείς αυτή την «ακουστική κόπωση» από την επανάληψη.
Οπότε οι φετινές «λέξεις της χρονιάς» επιβεβαιώνουν και αναλύουν την περσινή «λέξη της χρονιάς», που για το λεξικό της Οξφόρδης ήταν το «brainrot»...
Δεν ξέρω αν την επιβεβαιώνουν, όμως σίγουρα συμπληρώνουν την εικόνα των μέσων μαζικής δικτύωσης αυτή τη στιγμή.
Στέφανε συγχαρητήρια για την ανάλυση. Είναι πράγμα λυπηρό που ένα τόσο σημαντικό, δυναμικό εργαλείο για τη ζωή των ανθρώπων, χρησιμοποιείται κατ' αυτό τον τρόπο. Όχι για γνώσεις, για πνευματική τέρψη, αλλά για ανοησίες. Άτομα βυθισμένα σε έναν κόσμο άυλο. Όπως έχω γράψει και σε ένα ποίημα μου: Δεν πέθαναν/γιατί δεν έζησαν
Αυτό το κείμενο με έκανε έξαλλη.
Συγγνώμη 😂