Στεφανε, πρωτη φορα σχολιαζω, και επι τη ευκαιρια τα συγχαρητηρια μου για τη δουλεια σου.
Να προσθεσω τρια (κατα τη γνωμη μου) σημαντικα σημεια:
1) η πυρηνικη ενεργεια δεν ειναι ανανεωσιμη, αλλα πεπερασμενη
2) η πυρηνιμη ενεργεια δεν ειναι πρασινη, ουτε κλιματικα ουδετερη. Στο "εξισωση του περιβαλλοντικου αποτυπωματος" που ανεφερες, επιτρεψε μου να προσθεσω οτι θερμαινει τον πλανητη κανονικοτατα + χρησιμοποιει υδατινους πορους. Στα θετικα βεβαιως, οτι δεν εχει αεριους ρυπους.
Παροτι επ ουδενι δεν δηλωνω πολεμιος της πυρηνικης ενεργειας, τα παραπανω δειχνουν να μειονεκτει εναντι των ΑΠΕ, και να ειναι μη βιωσιμη ως προς τη θερμανση του πλανητη. Θα με ενδιεφερε πολυ η δικη σου γνωμη σχετικα!
Η θερμότητα που αποβάλλεται στο περιβάλλον από ένα εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι αμελητέα. Μπορεί να υπάρξει μια θερμική επιβάρυνση των τοπικών υδάτων, το οποίο είναι ένα υπαρκτό περιβαλλοντικό πρόβλημα, αλλά δεν αφορά την κλιματική κρίση λόγω των αερίων θερμοκηπίου.
Όπως και να 'χει, συμφωνώ ότι μειονεκτεί έναντι των ΑΠΕ. Το ζήτημα είναι κατά πόσο οι ΑΠΕ μπορούν να υποστηρίξουν πλήρως τις ανάγκες για παραγωγή ηλεκτρισμού μέσα στις επόμενες δεκαετίες και αν χρειαζόμαστε, αυτό που λένε, μια «εναλλακτική ενέργεια βάσης», μια αξιόπιστη και σταθερή μορφή παραγωγής ηλεκτρισμού, δηλαδή, για όσο διαρκεί η πράσινη μετάβαση.
Συγχαρητήρια για τη δουλειά που κάνεις, τις πληροφορίες, τη γνώση και τους προβληματισμούς που παρέχεις και θέτεις αντίστοιχα. Μια ερώτηση σημείωση θα ήθελα να θέσω επίσης στην ανάρτησή σου για την πυρηνική ενέργεια. Αναφέρεις προς το τέλος του άρθρου σου “Αν δε θέλουμε να εξαρτιόμαστε από το φυσικό αέριο ως καύσιμο-γέφυρα για τις επόμενες δεκαετίες, η πυρηνική ενέργεια ίσως είναι μια λύση που μπορεί να μας κερδίσει χρόνο μέχρι την κλιματική ουδετερότητα.”
Το πυρηνικό καύσιμο όμως δεν θα είναι επίσης εισαγώμενο, δεν θα υπάρχει εξάρτηση από αυτό όπως και με το Φ.Α.; Ποιες είναι οι χώρες που παρέχουν τέτοιο καύσιμο; Κυρίως δεν είναι η Ρωσία που αποτελεί για τους υποτελείς πολιτικούς μας ουσιαστικά απαγορευμένη πηγή καυσίμου; Και το κυριότερο που απ΄ όλα. Όσο ασφαλή και αν είναι τα πυρηνικά εργοστάσια όπως ασφαλής είναι και ο σιδηρόδρομος στον κλάδο των μεταφορών, δεν είναι πραγματικά απόλυτα επικίνδυνο να κληθεί ένα τέτοιο αποτυχημένο κράτος όπως το δικο μας να διαχειριστεί έναν τέτοιο σοβαρό εγχείρημα;
Να ‘ σαι καλά και εύχομαι ότι καλύτερο για το κοσμικό λάτε και την καθημερινή φυσική!
Η σύντομη απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι πως ναι, κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρχει εξάρτηση από εισαγόμενο ουράνιο. Στο κείμενο χρησιμοποίησα την έννοια της εξάρτησης υπό το πρίσμα της κλιματικής κρίσης και όχι υπό αυτό της γεωπολιτικής. Το φυσικό αέριο αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται ως «μεταβατικό» καύσιμο μεταξύ του λιγνίτη και του πετρελαίου, και των ΑΠΕ - παρόλο που και το ίδιο είναι ένα ορυκτό καύσιμο και η καύση του εκπέμπει αέρια θερμοκηπίου.
Από γεωπολιτική σκοπιά, υπάρχουν πολλά που μπορούν να ειπωθούν. Η Ρωσία κατέχει περίπου το 40% της παγκόσμιας υποδομής εμπλουτισμού ουρανίου. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ προσπαθούν όμως να απεξαρτηθούν από τις ρωσικές υπηρεσίες εμπλουτισμού, επενδύοντας σε δικές τους υποδομές (όπως η Urenco και η Orano). Ειδικά για τους SMRs, το καύσιμο αποτελεί ένα νέο γεωπολιτικό πεδίο ανταγωνισμού, όπου η «Δύση» επιχειρεί να χτίσει δικές της αλυσίδες εφοδιασμού για να μην εξαρτάται από τη Ρωσία.
Επιπλέον, το φυσικό αέριο απαιτεί συνεχή ροή μέσω αγωγών ή δεξαμενόπλοιων, κάτι που καθιστά την τροφοδοσία του ευάλωτη σε άμεσες πολιτικές πιέσεις. Αντιθέτως, ένας αντιδραστήρας χρειάζεται ανεφοδιασμό κάθε 1-2 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι μια χώρα μπορεί να αποθηκεύσει καύσιμο για 5 ή 10 χρόνια σε μια μικρή αποθήκη, εξασφαλίζοντας μια μικρή μορφή ενεργειακής αυτονομίας που το αέριο δεν μπορεί να προσφέρει.
Όσον αφορά τη δεύτερη ερώτηση, δεν ξέρω πραγματικά τι να πω. Αν και η συζήτηση αφορά τους SMRs, που θεωρητικά είναι πολύ πιο ασφαλείς σε τυχών ατυχήματα, ούτε εγώ εμπιστεύομαι το ελληνικό κράτος. Από την άλλη, η άποψη ότι μια χώρα πρέπει να αποκλείει ορισμένες τεχνολογικές επιλογές επειδή δεν είναι ικανή να τις διαχειριστεί, αποτελεί, σε τελική ανάλυση, μια οδυνηρή παραδοχή μοιρολατρίας. Εμένα αυτό δε μου αρκεί. Οφείλουμε να τα πάμε καλύτερα.
Στεφανε, πρωτη φορα σχολιαζω, και επι τη ευκαιρια τα συγχαρητηρια μου για τη δουλεια σου.
Να προσθεσω τρια (κατα τη γνωμη μου) σημαντικα σημεια:
1) η πυρηνικη ενεργεια δεν ειναι ανανεωσιμη, αλλα πεπερασμενη
2) η πυρηνιμη ενεργεια δεν ειναι πρασινη, ουτε κλιματικα ουδετερη. Στο "εξισωση του περιβαλλοντικου αποτυπωματος" που ανεφερες, επιτρεψε μου να προσθεσω οτι θερμαινει τον πλανητη κανονικοτατα + χρησιμοποιει υδατινους πορους. Στα θετικα βεβαιως, οτι δεν εχει αεριους ρυπους.
Παροτι επ ουδενι δεν δηλωνω πολεμιος της πυρηνικης ενεργειας, τα παραπανω δειχνουν να μειονεκτει εναντι των ΑΠΕ, και να ειναι μη βιωσιμη ως προς τη θερμανση του πλανητη. Θα με ενδιεφερε πολυ η δικη σου γνωμη σχετικα!
Η θερμότητα που αποβάλλεται στο περιβάλλον από ένα εργοστάσιο πυρηνικής ενέργειας, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι αμελητέα. Μπορεί να υπάρξει μια θερμική επιβάρυνση των τοπικών υδάτων, το οποίο είναι ένα υπαρκτό περιβαλλοντικό πρόβλημα, αλλά δεν αφορά την κλιματική κρίση λόγω των αερίων θερμοκηπίου.
Όπως και να 'χει, συμφωνώ ότι μειονεκτεί έναντι των ΑΠΕ. Το ζήτημα είναι κατά πόσο οι ΑΠΕ μπορούν να υποστηρίξουν πλήρως τις ανάγκες για παραγωγή ηλεκτρισμού μέσα στις επόμενες δεκαετίες και αν χρειαζόμαστε, αυτό που λένε, μια «εναλλακτική ενέργεια βάσης», μια αξιόπιστη και σταθερή μορφή παραγωγής ηλεκτρισμού, δηλαδή, για όσο διαρκεί η πράσινη μετάβαση.
Καλημερα και απο μένα Στέφανε.
Συγχαρητήρια για τη δουλειά που κάνεις, τις πληροφορίες, τη γνώση και τους προβληματισμούς που παρέχεις και θέτεις αντίστοιχα. Μια ερώτηση σημείωση θα ήθελα να θέσω επίσης στην ανάρτησή σου για την πυρηνική ενέργεια. Αναφέρεις προς το τέλος του άρθρου σου “Αν δε θέλουμε να εξαρτιόμαστε από το φυσικό αέριο ως καύσιμο-γέφυρα για τις επόμενες δεκαετίες, η πυρηνική ενέργεια ίσως είναι μια λύση που μπορεί να μας κερδίσει χρόνο μέχρι την κλιματική ουδετερότητα.”
Το πυρηνικό καύσιμο όμως δεν θα είναι επίσης εισαγώμενο, δεν θα υπάρχει εξάρτηση από αυτό όπως και με το Φ.Α.; Ποιες είναι οι χώρες που παρέχουν τέτοιο καύσιμο; Κυρίως δεν είναι η Ρωσία που αποτελεί για τους υποτελείς πολιτικούς μας ουσιαστικά απαγορευμένη πηγή καυσίμου; Και το κυριότερο που απ΄ όλα. Όσο ασφαλή και αν είναι τα πυρηνικά εργοστάσια όπως ασφαλής είναι και ο σιδηρόδρομος στον κλάδο των μεταφορών, δεν είναι πραγματικά απόλυτα επικίνδυνο να κληθεί ένα τέτοιο αποτυχημένο κράτος όπως το δικο μας να διαχειριστεί έναν τέτοιο σοβαρό εγχείρημα;
Να ‘ σαι καλά και εύχομαι ότι καλύτερο για το κοσμικό λάτε και την καθημερινή φυσική!
Η σύντομη απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι πως ναι, κατά πάσα πιθανότητα θα υπάρχει εξάρτηση από εισαγόμενο ουράνιο. Στο κείμενο χρησιμοποίησα την έννοια της εξάρτησης υπό το πρίσμα της κλιματικής κρίσης και όχι υπό αυτό της γεωπολιτικής. Το φυσικό αέριο αυτή τη στιγμή χρησιμοποιείται ως «μεταβατικό» καύσιμο μεταξύ του λιγνίτη και του πετρελαίου, και των ΑΠΕ - παρόλο που και το ίδιο είναι ένα ορυκτό καύσιμο και η καύση του εκπέμπει αέρια θερμοκηπίου.
Από γεωπολιτική σκοπιά, υπάρχουν πολλά που μπορούν να ειπωθούν. Η Ρωσία κατέχει περίπου το 40% της παγκόσμιας υποδομής εμπλουτισμού ουρανίου. Η Ευρώπη και οι ΗΠΑ προσπαθούν όμως να απεξαρτηθούν από τις ρωσικές υπηρεσίες εμπλουτισμού, επενδύοντας σε δικές τους υποδομές (όπως η Urenco και η Orano). Ειδικά για τους SMRs, το καύσιμο αποτελεί ένα νέο γεωπολιτικό πεδίο ανταγωνισμού, όπου η «Δύση» επιχειρεί να χτίσει δικές της αλυσίδες εφοδιασμού για να μην εξαρτάται από τη Ρωσία.
Επιπλέον, το φυσικό αέριο απαιτεί συνεχή ροή μέσω αγωγών ή δεξαμενόπλοιων, κάτι που καθιστά την τροφοδοσία του ευάλωτη σε άμεσες πολιτικές πιέσεις. Αντιθέτως, ένας αντιδραστήρας χρειάζεται ανεφοδιασμό κάθε 1-2 χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι μια χώρα μπορεί να αποθηκεύσει καύσιμο για 5 ή 10 χρόνια σε μια μικρή αποθήκη, εξασφαλίζοντας μια μικρή μορφή ενεργειακής αυτονομίας που το αέριο δεν μπορεί να προσφέρει.
Όσον αφορά τη δεύτερη ερώτηση, δεν ξέρω πραγματικά τι να πω. Αν και η συζήτηση αφορά τους SMRs, που θεωρητικά είναι πολύ πιο ασφαλείς σε τυχών ατυχήματα, ούτε εγώ εμπιστεύομαι το ελληνικό κράτος. Από την άλλη, η άποψη ότι μια χώρα πρέπει να αποκλείει ορισμένες τεχνολογικές επιλογές επειδή δεν είναι ικανή να τις διαχειριστεί, αποτελεί, σε τελική ανάλυση, μια οδυνηρή παραδοχή μοιρολατρίας. Εμένα αυτό δε μου αρκεί. Οφείλουμε να τα πάμε καλύτερα.