Συμφωνώ προφανώς με όσα ειπώθηκαν για τη συγκεκριμένη γεώτρηση και είναι γενικά γνωστό πόσο βρώμικα λειτουργούν τέτοιοι πετρελαϊκοί κολοσσοί. Ωστόσο, μιας και αναφέρθηκε και το ζήτημα των ΑΠΕ, αξίζει να ανοίξει λίγο περισσότερο η συζήτηση. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να προκύπτουν νέα προβλήματα, όπως η καταστροφή μεγάλων ορεινών εκτάσεων για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, γεγονός που γεννά εύλογα ερωτήματα.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη βιομηχανία των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, αναρωτιέται κανείς μήπως η «πράσινη ενέργεια» δεν είναι τίποτε άλλο από μια νέα, εξίσου κερδοφόρα μπίζνα. Με άλλα λόγια, μέσα στο υπάρχον οικονομικό και πολιτικό σύστημα που λειτουργεί με βασικό κίνητρο το κέρδος, μπορεί όντως να υπάρξει μετάβαση σε πραγματικά οικολογικές εναλλακτικές; Ιδίως όταν είναι σαφές ότι δεν υπάρχει –τουλάχιστον προς το παρόν– ουσιαστική πρόθεση να πληγεί η πετρελαϊκή βιομηχανία, ακριβώς επειδή παραμένει εξαιρετικά προσοδοφόρα.
Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η οικολογία που προωθείται από την ΕΕ έχει έντονα ταξικά χαρακτηριστικά. Αυτό γίνεται εμφανές παντού: από τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που δεν είναι οικονομικά προσβάσιμα στον καθένα, μέχρι τις ΑΠΕ, οι οποίες καλύπτουν κυρίως τις ανάγκες των εύπορων χωρών που διαθέτουν την οικονομική ισχύ για να υλοποιήσουν την ενεργειακή μετάβαση. Η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι οι φτωχότερες χώρες συνεχίζουν να λειτουργούν ως «χαβούζα», ώστε οι πολυεθνικοί κολοσσοί και οι οικονομικές υπερδυνάμεις να μπορούν ανενόχλητοι να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους μέσω της εκάστοτε ενεργειακής –και όχι μόνο– πολιτικής.
Συμφωνώ προφανώς με όσα ειπώθηκαν για τη συγκεκριμένη γεώτρηση και είναι γενικά γνωστό πόσο βρώμικα λειτουργούν τέτοιοι πετρελαϊκοί κολοσσοί. Ωστόσο, μιας και αναφέρθηκε και το ζήτημα των ΑΠΕ, αξίζει να ανοίξει λίγο περισσότερο η συζήτηση. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να προκύπτουν νέα προβλήματα, όπως η καταστροφή μεγάλων ορεινών εκτάσεων για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών, γεγονός που γεννά εύλογα ερωτήματα.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη βιομηχανία των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, αναρωτιέται κανείς μήπως η «πράσινη ενέργεια» δεν είναι τίποτε άλλο από μια νέα, εξίσου κερδοφόρα μπίζνα. Με άλλα λόγια, μέσα στο υπάρχον οικονομικό και πολιτικό σύστημα που λειτουργεί με βασικό κίνητρο το κέρδος, μπορεί όντως να υπάρξει μετάβαση σε πραγματικά οικολογικές εναλλακτικές; Ιδίως όταν είναι σαφές ότι δεν υπάρχει –τουλάχιστον προς το παρόν– ουσιαστική πρόθεση να πληγεί η πετρελαϊκή βιομηχανία, ακριβώς επειδή παραμένει εξαιρετικά προσοδοφόρα.
Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η οικολογία που προωθείται από την ΕΕ έχει έντονα ταξικά χαρακτηριστικά. Αυτό γίνεται εμφανές παντού: από τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που δεν είναι οικονομικά προσβάσιμα στον καθένα, μέχρι τις ΑΠΕ, οι οποίες καλύπτουν κυρίως τις ανάγκες των εύπορων χωρών που διαθέτουν την οικονομική ισχύ για να υλοποιήσουν την ενεργειακή μετάβαση. Η μέχρι τώρα εμπειρία δείχνει ότι οι φτωχότερες χώρες συνεχίζουν να λειτουργούν ως «χαβούζα», ώστε οι πολυεθνικοί κολοσσοί και οι οικονομικές υπερδυνάμεις να μπορούν ανενόχλητοι να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους μέσω της εκάστοτε ενεργειακής –και όχι μόνο– πολιτικής.